“Laat jij je leven bepalen door anderen of door je eigen keuzes?”

Een vraag in mijn agenda uitgerekend op de datum waarop ik eerder ‘1e werkdag bedrijf X’ geschreven had. Toch enigszins trots dat het me na ongeveer een jaar werkloosheid gelukt was een passende baan te vinden die ik door eens wél over bepaalde drempels heen te gaan ook helemaal aan mezelf te danken had. Bovendien net op tijd, want mijn uitkering stopte al snel.

Iedereen blij

Na het verlossende telefoontje dat ze me een aanbod wilden doen, appte ik al snel het goede nieuws aan de familie, die zoals verwacht heel enthousiast reageerde. Het voelde fijn dat iedereen blij was. Zelf was ik ook trots op mezelf dat ik een contract in de wacht had weten te slepen, want mét baan werd ik weer iemand. De twijfels over de functie-inhoud en het aantal uren (net iets teveel) hield ik aanvankelijk voor mezelf. Niemand zou het begrijpen als ik deze kans liet lopen. Niet je droombaan? Ben blij dat je überhaupt een baan hebt gevonden in deze tijd. Teveel uur? Misschien valt het wel mee, probeer het eerst. En daarbij kon ik het toch niet maken om het af te zeggen net nu ik iedereen zo blij had gemaakt? Dus ik besloot ervoor te gaan, terwijl ik het stemmetje dat zei dat ik het niet moest doen, zoveel mogelijk probeerde te negeren. De eerste werkdag werd afgesproken, toekomstige collega’s gemobiliseerd om mij in te werken, apparatuur besteld. Ik moest alleen het contract nog tekenen.

Kiezen voor mezelf

Lang verhaal kort: uiteindelijk heb ik na lang wikken en wegen besloten de baan niet aan te nemen. Een supermoeilijk besluit dat achteraf verrassend genoeg toch goed voelt. Maar wat vond ik het lastig om dit aan de werkgever te vertellen. En daarna aan mijn man. En daarna aan de zo blije familie. Zo bang voor onbegrip en een negatieve reactie. Maar de werkgever vond het vooral jammer en was blij dat ik er zo eerlijk en open over was en gaf zelfs aan het knap te vinden dat ik mezelf zo goede kende (?)Mijn man was verbaasd dat ik het zo moeilijk vond om het hem te vertellen, omdat hij al eerder had gezegd het te begrijpen. Zelf ben ik vooral opgelucht dat ik uiteindelijk toch een keuze op basis van m’n eigen gevoel heb gemaakt. Dat lijkt vanzelfsprekend, maar dat is het niet. Waarom is kiezen voor mezelf zo moeilijk?

Mezelf vergeten

Het lijkt misschien een moeilijke vraag maar eigenlijk is het antwoord simpel: ik denk er vaak gewoon niet aan. Ik ben voortdurend op ‘de ander’ gericht en vergeet mezelf. Dat is best onhandig kan ik je zeggen, want daardoor doe je vaak dingen die je zelf (achteraf) eigenlijk liever niet wilt of die niet goed voor je zijn. Op mijn vorige werk vergat ik bijvoorbeeld pauze te nemen en werkte ik standaard te lang door. Problemen van cursisten gingen altijd voor op mijn welzijn. Op een gegeven moment merkte ik dat natuurlijk wel, dan was ik zo slap en moe dat ik als ik thuis was alleen nog maar kon slapen.

Het is ook niet helpend dat ik er een kei in ben om een situatie van meerdere kanten te bekijken en voor ieders perspectief begrip op kan brengen. Dit is vaak ook zo’n moment waarop ik mijn eigen mening spontaan vergeet en weer met de ander meega. Ik besef me dan pas later waar ik ja tegen heb gezegd en regelmatig moet ik ergens dan weer op terugkomen, wat ik ook moeilijk en vervelend vind uit angst voor onbegrip of een negatieve reactie.

Meningsverschil

Een enkele keer lukt het me in contact met anderen wel om mijn mening over iets voor ogen te blijven houden, maar zodra de ander er compleet anders over blijkt te denken, klap ik vaak alsnog dicht. Vooral als die ander overkomt alsof hij weet waar hij het over heeft en alles al helemaal uitgezocht heeft. Ik vind het dan heel moeilijk om bij mijn mening te blijven en heb heel sterk de neiging om maar met diegene mee te gaan. Zo stoot ik hem niet voor het hoofd en blijft de relatie goed. Ik wéét wel dat het goed is om af en toe op je strepen te gaan staan, maar om de een of andere reden voelt een meningsverschil voor mij heel beangstigend en krijg ik dan vaak het gevoel dat niet het idee/de situatie/etc. maar ik als persoon afgewezen word. En dat wil ik te allen tijde voorkomen. Is vast nog een restantje van het pesten van vroeger.

Small steps

Om deze redenen is kiezen voor wat ik zelf wil vaak behoorlijk lastig en is ‘De ander first, Sanne second’ helaas vaak van toepassing. Om terug te komen op het agendacitaat ‘Laat jij je leven bepalen door anderen of door je eigen keuzes?’ is mijn antwoord dan ook ‘in eerste instantie door anderen.’ Maar ik kies ervoor om mezelf de tijd te geven om meer en dichter bij m’n gevoel en mening te blijven en zo steeds meer te gaan leven vanuit wat goed is voor mij. En vandaag heb ik weer een stapje gezet in dit proces en daar ben ik trots op. Small steps.