Iedere keer aan het einde van de maand voel ik ze weer: de zenuwen of ik er deze keer in zal slagen het UWV ervan te overtuigen dat ik toch echt hard op zoek ben naar een nieuwe baan. Want hoewel ik elke vier weken netjes m’n uitkering gestort krijg, moet ik vooral niet vergeten dat ik behalve het recht op WW, ook plichten heb, waaronder minimaal vier keer per maand een sollicitatie de deur uit doen. (Ik hoor het mezelf nog zeggen in het callcenter van het UWV, jaren geleden.)

Nou lijkt vier keer per maand niet veel en iets waarmee je, volgens sommige mensen, binnen een half uurtje klaar bent, maar mij geeft het altijd toch de nodige stress en spanning.

Geen vast beroep

Het begint altijd al met het vinden van geschikte vacatures. Ja, dûh, open deur natuurlijk. Dat geldt toch voor iedereen? Ja. Met dit verschil dat ik geen vast beroep heb. Ik heb geen jarenlange werkervaring in richting x of y en heb daardoor geen overkoepelende term die mijn werkleven omschrijft. Ik kan alleen maar zeggen wat ik was, niet wat ik ben. Zo was ik telefoniste, archiefmedewerker en docent NT2, maar de vraag is in hoeverre je die functietitels op jezelf kunt blijven betrekken als je niet langer het bijbehorende werk uitvoert of dat nog wil uitvoeren. Wat overblijft is ‘zoekende naar een beter passende baan’, maar met die trefwoorden kom je op een vacaturewebsite doorgaans niet zo ver. Het geeft ook moeilijk antwoord als mensen, geïnteresseerd, vragen wat voor baan je zoekt. Tja, ‘iets waarbij ik mensen kan helpen’, het liefst ‘iets met taal’, de enige rode draad in mijn cv. De Nederlandse overigens. Maar ook hier, typ het maar eens in bij Indeed en je hebt zo 3000 resultaten, alleen in de provincie Limburg al. Zelfs van een stratenmaker wordt tegenwoordig verwacht dat hij de spellingsregels kent. Vind zo maar eens geschikte vacatures, dat red je niet in een half uurtje. Ik mag al blij zijn als ik er überhaupt vier in één maand tegenkom.

Soorten sollicitaties

Nu is het UWV gelukkig niet heel streng en beperkt ‘solliciteren’ zich niet alleen tot de standaard cv-briefcombinatie. Ook jezelf inschrijven bij een uitzendbureau, bellen met een werkgever, netwerken of je cv op een online vacaturewebsite zetten, vallen onder legitieme sollicitatieactiviteiten. Evenals het voeren van een sollicitatie- of arbeidsvoorwaardengesprek en zo zijn er nog wat opties. Maar na een jaar uitkering (aanvankelijk deeltijd, inmiddels bijna 4 maanden voltijd) staat mijn cv inmiddels al op iedere website die ik kan bedenken, ben ik de meest relevante uitzendbureaus ook al langs geweest en blijken bellen en netwerken nog steeds niet mijn favoriete bezigheden te zijn. Dus kom ik toch vaak uit op de ouderwetse manier van solliciteren: gericht op een vacature reageren met brief en cv. Zonder geschikte vacatures knap lastig kan ik je vertellen.

Goedbedoeld advies

De tip die ik vaak krijg is ‘stuur gewoon een standaard cv naar vier willekeurige organisaties, dan ben je er weer van af’ of ‘schrijf gewoon iets algemeens.’ Vaak nog met ‘maak je niet zo druk, als je maar laat zien dat je solliciteert’ erachter aan. Goedbedoeld advies natuurlijk, maar ik kan dat dus niet. Eén: ik heb geen standaard cv (ik heb op het moment 3 of 4 verschillende cv’s die ik naar gelang het soort vacature gebruik) en twee: ik kan niet gewoon iets algemeens schrijven, waarvan ik op voorhand al weet dat het nergens toe leidt. Dat is verspilde moeite met nul resultaat. Letterlijk zelfs, want na een uur heb ik nog niks op papier, maar wel een torenhoog stresslevel omdat zelfs zoiets ‘simpels’ niet lukt.

2 opties

In het wilde weg m’n cv versturen doe ik dus niet, met als gevolg dat ik véél tijd besteed aan het vinden van vacatures die wél geschikt zijn en dus voldoen aan mijn vage ‘iets met mensen en taal’-omschrijving. Ik ben dan echt op een speld-in-een-hooibergmissie. Grof gezegd zijn er 2 opties: ik zie een vacature waarbij ik grotendeels aan de eisen voldoe (dit komt heel zelden voor) of ik zie een erg leuke functie waarvoor ik helaas niet de vereiste ervaring en opleiding heb, maar waarvan ik overtuigd ben dat ik de werkzaamheden wél heel goed zou kunnen uitvoeren (meestal). En dan begint mijn hoofd te malen, want hoe kan ik met mijn cv en motivatie aannemelijk maken dat vraag en aanbod helemaal niet 180 graden uit elkaar liggen zoals het op het eerste gezicht lijkt? Zelf noem ik dat altijd ‘om een hoekje moeten schrijven’ en ik kan je zeggen dat het behoorlijk moeilijk is om dat goed op papier te krijgen, zelfs voor een goede schrijver. Om over de tijd (en uiteindelijk stress) die het kost nog maar te zwijgen. Veel moeite en ook nog voor een onzeker resultaat. Want vaak moet ik het doen met een standaard mailtje met daarin de boodschap dat de recruiter mijn zo nauwkeurig (en tijdrovend) verwoorde aanknopingspunten helaas niet ziet. Super frustrerend!

Stok achter de deur

Alles bij elkaar besteed ik dus behoorlijk veel tijd aan de vier verplichte maandelijkse sollicitaties, terwijl ik op voorhand vaak al weet dat het verspilde tijd (en moeite en stress) is. Ik zou ervoor kunnen kiezen om dan maar helemaal niet meer te solliciteren en m’n uitkering stop te zetten, maar uiteindelijk snijd ik mezelf daarmee alleen maar in de vingers. Natuurlijk wat betreft mijn inkomen, maar ook en vooral omdat ik de sollicitatieplicht nodig heb als stok achter de deur om tóch naar geschikte vacatures te blijven kijken, zodat ik niet net die ene perfecte functie, die er écht ooit komt, mis. Want ik geloof erin dat die er komt, vroeg of laat. Corona of niet. In de tussentijd zoek ik verder wat er wel en niet bij me past door met mensen te praten en passend vrijwilligerswerk te zoeken, zodat mijn ‘iets met taal en mensen’-omschrijving ook voor mezelf concreter wordt. En blijf ik maandelijks hoopvol 180 gradenoverbruggingen schrijven in de hoop op die ene speld-in-de-hooibergrecruiter die er wel een passend profiel in ziet.