Eén van mijn goede voornemens voor 2024 is vaker bloggen! Na al bijna 2,5 jaar (!) niks meer geschreven te hebben, wordt het ook wel weer eens tijd. Het is zoals met zoveel dingen in mijn leven: ik wil het wel, maar ik doe het niet. Je kunt je afvragen of je het dan wel graag genoeg wilt, maar bij mij is het vooral dat ik het moeilijk vind om ergens aan te beginnen. En vaak begin ik dus niet. Lekker veilig, want dan kun je het ook niet fout doen.

Piano spelen

Een goed voorbeeld is piano leren spelen. Ik heb een keyboard. Ik kan noten lezen. Er staan honderden tutorials op Youtube. Ik heb een doel: muziek van Ludovico Einaudi leren spelen (uit de film Intouchables). Of gewoon een beetje pingelen net als vroeger op het keyboard van m’n ouders, ook goed. Het lijkt me echt superleuk! Maar, ik doe het niet. Het keyboard staat al een paar jaar te verstoffen en is sinds de aankoop misschien één keer in de stroom geweest. Waarom begin ik niet gewoon?

Creatieve hobby’s

Hetzelfde met creatieve hobby’s zoals kleuren, schilderen of mozaïek. Ik word er helemaal blij van als ik eraan denk of als ik filmpjes van do-it-yourself projecten op Pinterest zie. Inmiddels heb ik thuis het een en ander liggen aan hobbymaterialen zoals aquarel- en acrylverf, kwasten, schilderen op nummer en verschillende Diamond Paintings, dus ik kán er ook direct mee aan de slag. Maar, ik doe het niet. Ik laat me tegenhouden door vragen als ‘waar of hoe ik moet beginnen’ en mijn eigen verwachtingen à la ‘het moet wel mooi worden.’ Terwijl ik echt wel weet dat ik niet de nieuwe Picasso ben, net als dat ik nooit in het Concertgebouw zal spelen.

Voortvarend aan de slag

Om mezelf toch creatief aan de slag te krijgen, volg ik op dit moment een cursus intuïtief schilderen. Lekker laagdrempelig aangezien ik niet kan tekenen en mezelf zo al op voorhand de mislukking van iets namaken bespaar. Het idee achter intuïtief werken is immers dat het niets hoeft voor te stellen. Met deze gedachte in het achterhoofd begon ik vol goede moed aan de cursus, maar zelfs hier bleek ‘beginnen’ moeilijker dan gedacht. Elke les heeft een thema waarbinnen we werken, zoals ‘vorm en vormloos’ of ‘licht en donker.’ Na het inleidende gedichtje of meditatie luidt de opdracht altijd ‘ga maar eens onderzoeken hoe het thema of materiaal voor jou leeft.’ En dan zie ik mijn cursusgenoten meteen voortvarend aan de slag gaan, terwijl ik zelf nog naar een groot wit vel zit te staren. Vaak herhaalt de docente dan nog maar eens de mij inmiddels welbekende zin ‘het hoeft niks te worden of te zijn’, waarna ik dan maar ‘gewoon wat doe’ en er vanzelf iets ontstaat. Soms mooi, maar meestal niet.

Blokkades loslaten

O, wat ben ik mezelf daar de eerste paar lessen tegengekomen! Ik vond het aanvankelijk zelfs helemaal niet leuk. Mijn cursusgenoten maakten de mooiste werkstukken en ik kwam maar niet op gang. Terwijl zij ‘ook maar gewoon wat deden.’ Yeah right, make that the cat wise. Het meest frustrerend vond ik eigenlijk nog wel dat mijn werk zo enorm afweek van dat van hen. Het was echt wezenlijk anders. Bij hen: hele vel vol met prachtige kleuren. Bij mij: nog zeker 75% wit met hier en daar wat gekleurde strepen of stippen. Maar: ‘het hoeft niks te worden of te zijn’ en ‘wat knap dat je zo dicht bij jezelf blijft.’ Het heeft wel even geduurd voordat ik die laatste zin als een compliment kon zien. De afgelopen lessen kwam ik meer los van mijn blokkades door maar ‘gewoon’ te doen en daardoor ging het beginnen ook direct een stuk makkelijker. Ik heb er zelfs nog een paar mooie werkstukken aan over gehouden, waarvan ik er één zelfs ga inlijsten.

Gewoon spelen

Nu heb ik thuis natuurlijk niemand die me aanmoedigt om onder het mom van ‘het hoeft niks te worden of te zijn’ toch dat keyboard aan te sluiten of de mozaïek of aquarelverf erbij te pakken. Om maar ‘gewoon wat te gaan spelen.’ Dat zal dan toch echt volledig uit mezelf moeten komen. Maar met al die leuke hobbyspulletjes in huis heb ik inmiddels wel de hoop dat het me op momenten dat ik niet uitgeput ben wel gaat lukken, bijvoorbeeld in de vakanties. Net zoals ik vanmiddag ‘gewoon’ achter m’n laptop ben gaan zitten om deze blog te schrijven en de woorden eigenlijk als vanzelf komen. Ik ervaar op dit moment totaal geen druk om aan bepaalde verwachtingen te voldoen. Ik ben lekker aan het ‘spelen’ met woorden.

En hoe zonde zou het ook zijn om je creativiteit niet te laten stromen? Zoals Martha Graham, choreograaf en grondlegster van de moderne dans (1894-1991) ooit zei:

“There is a vitality, a life force, an energy, a quickening that is translated through you into action, and because there is only one of you in all of time, this expression is unique. And if you block it, it will never exist through any other medium and it will be lost. The world will not have it.” (De Mille, 1991)

Dus hup, aan de slag!