Het is alweer 31 december, de laatste dag van 2019. De boodschappen voor alle hapjes zijn in huis, de tv-programma’s van vanavond zijn in goed overleg uitgekozen en de top 2000 staat gezellig aan. Buiten is steeds meer geknal te horen, in dichte mist. Net als vorig jaar. Toen ging de Nationale Vuurwerkshow in Rotterdam bijna niet door vanwege het slechte zicht en ook nu zijn er al shows afgelast. Ik eet er geen oliebol minder om: ik heb een hekel aan vuurwerk en wat mij betreft zou al het vuurwerk afgeschaft mogen worden.

Mist

Oudjaar en mistig weer: het komt regelmatig samen voor op de laatste dag van het jaar. Het hoe en waarom is een nogal ingewikkeld meteorologisch verhaal, maar feit is dat de kruitdampen van afgestoken vuurwerk een versterkend effect hebben op de mist, waardoor deze nog dichter wordt en langer blijft hangen. En daarmee blijft dus ook de verhoogde concentratie fijnstof onder de mistdeken, die volgens het Longfonds in sommige steden na middernacht te vergelijken is met die in de Indiase stad New Delhi (1 dag ademen staat gelijk aan 50 sigaretten). En dan wensen we elkaar een gezond nieuwjaar…

Leve de volumeknop

De slechte luchtkwaliteit zou een goede reden zijn om het vuurwerk tijdens Oud&Nieuw af te schaffen, maar zelf heb ik hier nooit zoveel last van. Sinds ik uit huis ben, blijf ik om middernacht lekker binnen en kijk voor het raam even naar het vuurwerk in de buurt, als er tenminste iets te zien valt in de mist. Nog liever kijk ik naar het vuurwerk op tv, waarvan ik zelf de geluidsintensiteit kan bepalen. Dat is pas echt een uitkomst!

Meer en langer knallen

Het vervelendste aan vuurwerk zijn voor mij de harde knallen. Het siereffect weegt hier voor mij niet tegenop. Strict genomen vind ik vuurwerk nog wel mooi, vooral als het professioneel wordt afgestoken, maar het moet dan niet te lang duren. Kort en krachtig zeg maar. Hoe anders is dit op Oudejaarsdag en -avond. Ik schrik regelmatig van de harde, onvoorspelbare knallen. Soms trilt het hele huis en lijkt het wel alsof er een bom ontploft. Wat heb je nou aan een duizendklapper? Ja, doodsbange honden en huilende baby’s.

Het lijkt de burger de laatste jaren vooral om het geknal te doen. Hoe harder, hoe beter en ook: hoe langer. Met een recordomzet in de vuurwerkverkoop moet al dat gekochte vuurwerk ook de lucht in en dat lukt natuurlijk niet allemaal tussen 0:00 en 2:00 uur, dus wordt er ook een groot gedeelte van de avond aan besteed. Gezellige oudejaarsavond heb je dan, met je aansteker in de miezerige mist.

Zelfs op het moment suprème, om 0:00 uur, moet ik er niet aan denken om de warmte van mijn dekentje in te ruilen voor de druilerige kou om te midden van een kakafonie aan knallen en geuren de buren gelukkig nieuwjaar te kussen; iets waar ik toch al een hekel aan heb. De beste wensen kunnen best een paar uur wachten en dan zijn ze ook echt gemeend in plaats van sociaal wenselijk en afgeraffeld omdat ik zo snel mogelijk weer naar binnen wil.

Ik zal dan ook blij zijn als deze avond er, wat vuurwerk betreft, weer op zit. Ik hoop dat de discussie over een vuurwerkverbod volgend jaar wat verder is en dat we langzaamaan naar gemeentelijke of regionale vuurwerkshows toegaan. Wél vuurwerk en traditie enzo, voor de mensen die dat belangrijk vinden, maar kort en krachtig en bovenal mooi. Minder geknal en meer sier. Behalve in de mist dan. Happy 2020.