Gisteren kreeg ik een appje van één van mijn trouwste (en snelste) lezers met de vraag waar de blogpost van oktober is. Tot en met september is het me gelukt minimaal één stuk per maand te schrijven en daarmee voldoe ik aan mijn eigen voornemen en blijkbaar aan de verwachtingen ;-). In oktober heb ik de lijn van elke maand iets posten helaas verbroken.

Ik moet bekennen dat ik in oktober wel aan een post begonnen ben. De perfectionist in mij vindt het namelijk ook fijn om alle maanden van 2019 in het archiefoverzicht te hebben staan. Een gevalletje ‘volledigheid voelt fijn’ ofzo. Mijn eerste zin was zelfs: Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan m’n blog denk. En een stuk verderop: Het kriebelt vrijwel elke dag om te schrijven. Toch is het nooit tot publicatie gekomen. Waarom niet?

Druk?

Ik vind het zelf een stom en nogal makkelijk excuus, maar het is echt zo: ik heb het de laatste tijd behoorlijk druk. Ik weet het. Vergeleken met veel vrouwen van mijn leeftijd heb ik een luizenleventje: parttime werk, geen kinderen en een man die niet veel eisen aan het huishouden stelt en bovendien geen culinaire hoogstandjes op gezette tijden van mij verwacht. Je zou dus verwachten dat ik een superrelaxt leventje leid, maar zo voelt het niet. Waaruit bestaat dat ‘druk hebben’ dan?

Drukker

Zoals sommige van jullie weten, ben ik in augustus noodgedwongen minder uur gaan werken. En waar ik dacht dat ik het hierdoor minder druk zou hebben, bleek het tegendeel waar te zijn. Want, nog los van de moeite die het kost om iedere maand aan mijn sollicitatieplicht van de WW te voldoen – zoek maar eens aanvullend werk voor 10 uur per week dat goed te combineren is met mijn overige uren – vond ik dat ik de vrijgekomen tijd goed moest gaan benutten. En dus ben ik in oktober met een aantal nieuwe activiteiten begonnen: een cursus Frans waar ik elke week heen moet, een thuiscursus Schrijven voor het web van drie maanden met een studiebelasting van acht uur per week, die ik eigenlijk in de helft van de voorgeschreven tijd wil doen, in combinatie met een stage. En yoga dan (maar dat is juist rustgevend). De 10 uur minder werken en een groot deel van mijn overige vrije tijd zijn dus gevuld met huiswerk Frans, schrijfopdrachten voor cursus en stage en solliciteren. En dus heb ik het nu over de hele week bezien haast nog drukker dan toen ik nog meer werkte. Iets met een lat en hoogte enzo.

Drukst

Gelukkig lukt het tot nu toe nog steeds om alle ballen in de lucht te houden, maar goed plannen blijft daarbij wel noodzakelijk. Want één te drukke dag kan mijn weekplanning helemaal in de war schoppen, energietechnisch gezien, en er komen nog een aantal volle weekenden aan. Ik moet de juiste prioriteiten blijven stellen en focus houden, wat best lastig is als er op hetzelfde moment ook neefjes geboren worden en ik over originele kraamcadeaus na moet denken en Sinterklaas er weer aankomt met z’n lootjes en gedichten. En dan heb ik het nog niet eens over de vóórtdurende veranderingen op het werk en alle onrust daar omheen, die mij (helaas vaak toch) verleiden tot overwerken, waardoor er regelmatig problemen met mijn planning ontstaan.

Mijn blog staat zodoende helemaal onderaan op mijn prioriteitenlijstje en ik mag er van mezelf pas aan werken als alle andere zaken gedaan zijn. Zoals nu.

Of ben ik bezweken onder de druk van een trouwe lezer om weer eens iets te schrijven? Heeft hij me met de neus op de feiten gedrukt dat het echt te lang geleden was? Ik wil natuurlijk niet mijn snor drukken. Hoe dan ook, ik hoop dat ik met deze post de druk een beetje van de ketel heb gehaald!