De afgelopen maand zat ik een beetje in de lappenmand. Ik was niet ziek, maar voelde me ook niet goed. Moe, lamlendig en net toen het qua energie weer een beetje de goede kant op ging, schoot het me in de rug. Ik was net naar het tuincentrum geweest en wilde ‘gewoon’ de zak met potgrond uit de garage pakken – zo een van 70 liter waar nog ongeveer voor een kwart in zat, helemaal niet zwaar dus – en dat ging ook nog, maar tijdens het aanplanten van de begonia’s merkte ik dat bukken toch wel erg veel pijn deed. ’s Avonds zat ik met vier kussentjes in m’n rug zo stil mogelijk op de bank en ’s nachts heb ik geen oog dicht gedaan. Gelukkig werkte Pascal die week veel dagen thuis zodat ik er toch nog een beetje comfortabel bij zat. Mezelf aankleden (broek aan, veters strikken) bleek namelijk onmogelijk.

Doorgeefluik

Twee weken later – ik was gelukkig weer helemaal hersteld – had ik veel last van gedoe op het werk. Ik zou er meerdere posts aan kunnen wijden, maar dan haakt iedereen ongetwijfeld af met lezen, dus even de korte versie: reorganisatie en een nieuwe regiomanager die geen idee heeft hoe bij mij een werkdag eruit ziet en die denkt dat ik naast docent ook nog coördinator, administratief medewerker, regelneef en doorgeefluik ben. En dat die vier nevenfuncties in twee uur per week passen! Dus toen mijn naaste collega ziek werd, kreeg ik al het werk met betrekking tot vervanging zoeken, communicatie met cursisten en invallers etcetera er gratis bij. Onder het mom van ‘het is een crisissituatie en dan verwachten we iets meer van je dan normaal. Je bent deskundig genoeg om dit op te pakken.’ [/Einde korte versie]

Bootcamp

Ongewild zat ik dus ook op mijn vrije dagen nog in mijn werkmail en mijn ergernis liep steeds hoger op (en evenredig daaraan kelderde de sfeer in huis steeds meer en meer.) En op een gegeven moment dacht ik: laat ik ter ontspanning en om mijn gedachten wat te verzetten maar weer eens gaan tuinieren. Hoewel de weinige regen nog steeds geen bloeiende rozen had veroorzaakt, tierde het onkruid wél welig tussen de vergeelde doornige planten. Ik sta weliswaar maximaal tien minuten voorovergebogen onkruid uit te trekken en de dag erna verga ik van de spierpijn in mijn bovenbenen. Het leek alsof ik aan een bootcamp had meegedaan! Vier dagen lang kwam ik nauwelijks de trap op en af, was toiletteren zélfs met een verhoogd toilet erg pijnlijk en ging mezelf volledig aankleden, wederom, erg moeizaam.

Pas op de plaats

Nu zou ik de conclusie kunnen trekken dat tuinieren blijkbaar erg gevaarlijk is en dat ik daar maar beter mee kan stoppen. Maar hé, ik heb onze hele tuin zo ongeveer in m’n eentje aangeplant en met uitzondering van wat normale spierpijntjes heb ik nooit ergens last van gehad. Ik gooi mijn blessureleed van de afgelopen maand dan ook maar op het feit dat mijn lichaam nieuwe zwakke plekken heeft gevonden om te uiten dat het stress heeft. Of ik nou duizelig in bed lig (gelukkig alweer een poosje geleden: afkloppen) of verkrampte spieren heb; duidelijk is dat er – letterlijk – een pas op de plaats nodig is. En omdat mijn externe stressfactoren voorlopig nog wel even aanwezig zullen zijn, heb ik besloten om mijn interne stressniveau (dat helaas altijd wel ergens door geprikkeld wordt) zo laag mogelijk te houden. Ik heb me daarom aangemeld voor yoga. Hatha-yoga om precies te zijn.

Lenig en elegant

Ik moet toegeven dat de nood om minder stress te hebben erg hoog was. Yoga en ik lijken namelijk niet erg voor elkaar gemaakt. Ik kan me nog een proefles van een aantal jaar geleden herinneren waarin ik de hele tijd de slappe lach heb gehad, omdat ik helemaal niks kon vanwege een totaal gebrek aan lenigheid. Zelfs de simpele lotushouding (soort kleermakerszit) kreeg ik niet zonder acute spierpijn in mijn lies voor elkaar. Laat staan de specifieke houdingen (asana’s) die er op televisie toch vaak sierlijk en elegant uitzien. Twee eigenschappen die ik, naast lenigheid, helaas niet bezit. Ze zeggen dat het beoefenen van yoga je leniger maakt, maar dat de afwezigheid ervan op voorhand frusterend kan zijn. En lichte spierpijn veroorzaakt, zoals ik tijdens mijn eerste les ervoer.

Neerwaartse hond

De docente, die ik van tevoren per mail had ingelicht over mijn beperkte athletische vermogens, heeft mij tijdens de eerste les gelukkig de gevreesde oefeningen bespaard doen blijven. Dus nog geen ‘neerwaartse hondhouding’ voor mij gelukkig, maar in plaats daarvan heel zachte rek- en strekoefeningen en aan mindfulness-gerelateerde zaken. Al tijdens de les voelde ik alle stress en overprikkeling wegvloeien en na afloop was ik helemaal zen! Zo fijn! Ik hoop dat dit gevoel van complete ontspanning gaat opwegen tegen de spierpijn (en frustratie) die de moeilijkere houdingen ongetwijfeld met zich meebrengen. Vooralsnog kijk ik uit naar de nieuwe les op woensdagavond. Een moment van ultieme rust en een – eindelijk! – leeg hoofd! Geweldig!