Ik volg sinds kort een conversatiecursus Frans. Het zijn vijf bijeenkomsten en ik moet er hals over kop na mijn werk voor naar Maastricht – energietechnisch niet zo handig gepland – maar ik dacht dat het goed zou zijn voor mijn werk-privébalans én ik kan naast mijn LOI-cursus Frans voor beginners wel wat extra oefening in spreekvaardigheid gebruiken. Dan kan ik in de zomer misschien wél dat drankje bestellen op het terras zonder dat ik onze bestelling nog eens in het Engels en in gebarentaal hoef te herhalen.

Enfin, vorige week was de eerste les en ik had me er van alles bij voorgesteld, maar geen enkele verwachting kwam uit. Ik ging ervan uit dat er meer cursisten zouden zijn en een docent, een native speaker. Zo was mij immers verteld in de mail. Het zou weliswaar een kleine groep zijn, want de cursus ging door bij 4 cursisten en ik had me als laatste aangemeld.

Ik was als eerste aanwezig op de afgesproken locatie en na mij kwam er nog een meisje dat Engels sprak. O ja, Maastricht is een studentenstad, misschien zijn er buitenlandse studenten die Frans willen leren. Even later kwam er een man die de organisator van de cursus was en met wie ik mailcontact had gehad. We gingen naar een klaslokaal en de studente en ik gingen zitten en zij begon Frans met de man te spreken. Ze sprak behoorlijk goed! Wat heeft zij te zoeken op een beginnerscursus? Ik begreep het niet, maar kon het ook niet vragen, behalve in het Engels maar daar was ik daar natuurlijk niet voor. Er moest Frans worden gesproken!

De les ging van start. Zij begon mij vragen te stellen over mezelf en ik moest antwoord geven. Hoe heet je, waar kom je vandaan, waar woon je en waar werk je? Het ging redelijk, maar wow, wat sprak ze al goed Frans, wat deed zij in godsnaam hier? Vervolgens de dingen in de klas. Wat is dat? Dat is het bord (le tableau). Wat is dat? Dat is de prullenbak (la poubelle) etc. Ik wist ongeveer de helft van de namen en voelde me zo dom vergeleken bij haar. Maar volgens de organisator moest ik me niet schamen want ik was daar immers om te leren. Ja, maar zij… Wat dacht ze wel niet van mij? Ons niveauverschil was zo groot!

Pas tegen het einde van les begon het kwartje te vallen, was zij niet de native speaker? Tijdens het voorstellen meende ik te hebben verstaan dat ze uit Brussel kwam en spreken de mensen daar niet Frans? Maar als zij de native speaker was, was ik de enige cursist. Opeens begonnen er meer kwartjes te vallen! Als jij niet aanwezig bent, kan de les niet doorgaan, had de organisator aan het begin gezegd. O ja. Van de andere cursisten heb ik geen reactie meer gehad, maar de cursus gaat wel door. O ja. Hoe dom kon ik zijn!

Ondanks mijn late inzichten heb ik het helemaal aan het einde van de les nog eens gedubbelcheckt bij de organisator. Nu zou ik het ook weten ook! Dus zij is de native speaker? Ja, ze komt uit Brussel en is dus een echte Waalse. Oké. En ik ben de enige cursist? Ja, de overigen hebben niet meer geantwoord of ze vandaag konden komen. Oké. Dus ik had me helemaal niet zo dom en sullig te hoeven voelen naast haar? Nee. (Dit laatste dacht ik overigens alleen.)

Raar hoe de voorstelling in je hoofd en de realiteit soms zo ver uit elkaar kunnen liggen!