Deze blog heb ik in oktober 2013 geschreven en is inmiddels alweer behoorlijk achterhaald. Ik zal eens een update schrijven.

Sinds een paar weken hebben we vogels. Zes dwergpapegaaitjes in een enorme kooi. Drie verschillende soorten die allemaal aan elkaar en hun nieuwe leefomgeving moeten wennen. Twee blauwe, twee groene en twee oranje. Namen hebben we ze niet gegeven, we duiden ze in relatie tot elkaar. ‘Die groene die altijd met die blauwe samen is’ of ‘die smalle oranje’ of ‘die blauwe die eerst dacht dat hij de baas wel.’ Niet erg specifiek, maar wij kunnen er mee uit de voeten.

Strijd

Vanaf dag 1 barstte de groepsstrijd los in de kooi. De dikke blauwe had direct een maatje gevonden in de lichte oranje en ze brachten samen de nacht door. Erg romantisch was dat niet, beiden hangend aan de tralies, de oranje bijna geplet door de dikke blauwe die hem (of haar?) steeds meer de hoek van de kooi in drukte en ook nog eens als kussen gebruikte. Ondertussen was de andere blauwe, de smalle, jaloers op de lichte oranje, die in zijn optiek alle aandacht van de dikke blauwe opeiste, terwijl zij toch soortgenoten waren! Dus die begon zich met het oranje-blauwe onderonsje te bemoeien. En met effect, want de dag erna bleek dat het maar een one night stand was geweest en moesten oranje en blauw niks meer van elkaar weten en werd blauw-blauw het nieuwe koppeltje.

Tot dat moment waren de twee groene vogeltjes samen geweest, maar opeens was de saamhorigheid verdwenen en begon één groene zijn aandacht op de smalle blauwe te richten. De beste manier om zich bij de blauwe in de picture te spelen was volgens de groene door elke andere vogel, inclusief de smalle blauwe, met overdaad te tonen dat zij (althans, we vermoeden dat het een vrouwtje is) de baas was in de kooi. En wie dat niet wilde accepteren, werd gepikt. De smalle blauwe voelde zich vereerd met enerzijds de avances van de groene en anderzijds de hernieuwde toenadering van de dikke blauwe. Uiteindelijk was het de groene die aan het langste eind trok en werden blauw en groen een koppeltje. De groene is nu ook duidelijk jaloers als de smalle blauwe af en toe nog wat aandacht geeft aan zijn vroegere blauwe maatje en moet dit dan ook met een pik in z’n verenvacht bekopen.

Zielig

Van de zes vogels moeten de twee oranje het het meest ontgelden. Ze worden voortdurend opgejaagd door de kooi. Vooral voor de lichte oranje is geen plek veilig. Overal waar hij gaat zitten, wordt hij weggepikt. En als hij eens een keer terugpikt, is hij degene die daarbij uit balans raakt en van het stokje valt, waardoor de ander er met de overwinning vandoor gaat. En het is zo’n mooi, rustig vogeltje. Af en toe vind ik het gewoon zielig en zou ik hem het liefst uit de kooi willen halen en willen troosten. Zeggen dat hij er ook mag zijn en dat ik hem wél lief vind. Maar het zijn wilde vogels en nog enorm schuw en het is een hoop gefladder in de kooi als ik er ook maar in de buurt kom. Gelukkig lijken de twee oranje vogels wel wat meer naar elkaar toe te trekken, waarbij de smalle oranje, de meest assertieve van de twee, de meest pikgrage vogels van de lichte oranje afhoudt. Maar hij moet z’n aandacht verdelen, want de dikke blauwe vogel is opeens ook erg interessant…

De strijd is nog niet gestreden.